Siatkówka

Tak się szczęśliwie złożyło, że w tym roku (po raz pierwszy w życiu zresztą) miałam okazję na żywo obejrzeć zmagania siatkarek w Pucharze Polski. Turniej finałowy, jak zapewne wszyscy pamiętają (a ja chyba wolałabym zapomnieć) odbył się w zeszły weekend w Radomiu. Organizacja finału PP miała być dla zapomnianego już na siatkarskiej mapie Polski Radomia doskonałą promocją i znakiem, że tutaj o siatkówce się nie zapomina. Od czasów ś.p. Jadaru Radom (w tym miejscu aż mnie korci, aby zapalić wirtualny znicz) kibice siatkarscy raczej nie mieli okazji, żeby w Radomiu zobaczyć siatkówkę na najwyższym poziomie. Puchar Polski wydawał sie być znakomitą szansą.

Spytam wprost: gdzie Polski Związek Piłki Siatkowej ma mózg, że zgodził się na organizację PP w Radomiu?! Nie chodzi mi o poziom sportowy, bo temu nie można absolutnie nic zarzucić. Przysłowiowego ciała dali jednak organizatorzy, który porwali się na organizację tak wielkiej i prestiżowej imprezy w skromnej hali MOSiR, która ledwo była dopuszczana do rozgrywek Plusligi za czasów ś.p. Jadaru Radom. Na gabaryty radomskiej hali zwracali również uwagę komentujący spotkanie duet Wójtowicz/Swędrowski. Brak miejsca dał się we znaki w szczególności pracującym na PP fotografom, którzy dla dobrego ujęcia zmuszeni byli skakać pomiędzy kibicami uważając przy tym, żeby a) nie zdeptać kibica b) nie uszkodzić siebie lub sprzętu, lub c) nie wpaść na rozstawione przed Polsat bandy reklamowe.  Tak, koordynacja ruchowa przede wszystkim!

Łatwiej nie było też zawodniczkom, które biegnąc do obrony z pewnością niejednokrotnie nawiedzane były przez wizje rychłej kontuzji wynikającej z uderzenia w bandę, tudzież wpadnięcia na stolik sędziowski czy prasowy.  Wysokość hali powodowała, że znacznie częściej (ku histerycznej radości siedzącej obok mnie przedstawicielki mediów) sędziowie odgwizdywali punkt po zetknięciu się piłki z sufitem.

Nie wspomnę o kibicach, którzy na ostatnią chwilę zdecydowali się przyjść obejrzeć zmagania finałowe siatkarek. Dla nich biletów już nie starczyło. Trudno, komfort siedzenia przede wszystkim. Niestety i na ten nie wszyscy zasłużyli. Sekretarz miasta Radomia widocznie nie należał do szeroko pojętych VIPów, ponieważ miejsce siedzące znalazło się dla niego dopiero po jakimś czasie. Więcej szczęścia miał trener Hugh McCutcheon. Zasłużony szkoleniowiec siedział gdzieś na bocznej, dostawianej trybunie, ponieważ miejsca VIPowskie zajęte były przez m.in władze samorządowe Radomia (pan wybaczy Panie Prezydencie, ale mimo wszystko trener McCutcheon dla siatkówki zrobił więcej niż Pan).

Trzeba jednak przyznać, że organizatorzy zadbali o atrakcje dla kibiców. Była relacja na żywo Polsatu Sport, był sławetny duet Magiera-Kułaga (który zastąpił pilnującego sprzętu pana Edzia), były też koszulki wystrzeliwane pod ciśnieniem (to nic, że drżałam, czy owe koszulki nie wybiją okien, tudzież nie rozwalą mosirowskiego sufitu). Na pozór wszystko było jak należy. Jednak organizacja tak prestiżowej imprezy jaką jest Puchar Polski dotkliwie obnażyła wszystkie słabostki hali MOSiR. Wnioski są banalne: jeśli to miasto, moje miasto, chce znaleźć się na siatkarskiej – ba, sportowej -  mapie Polski, konieczna jest budowa nowej hali z prawdziwego zdarzenia. Mam nadzieję, że władze miasta, panujące w grodzie nad Mleczną już drugą kadencję, przestaną kłócić się np. o to, czyim imieniem nazwać plac przed Urzędem Miasta, czy gdzie i czy w ogóle wybudować pomnik tragicznie zmarłego prezydenta RP, a zaczną zajmować się tym, co naprawdę może okazać się dla miasta istotne.

Po zakończonym Pucharze Polski wnioski są proste: drodzy włodarze Radomia: mierzcie siły na zamiary, bo dobrymi chęciami ...