Siatkówka

Drużyna A

Andrea Anastasi to jeden z najlepszych trenerów siatkarskich świata. Jego CV pełne jest spektakularnych sukcesów, które odnosił zarówno w roli zawodnika jak i trenera. Wyniki osiągane z reprezentacją Polski wydają się mieć jednak szczególny charakter, gdyż odnoszone były w wyjątkowych okolicznościach i świetnie oddają filozofię pracy tego szkoleniowca. 

Andrea Anastasi urodził się w 1960 roku w niewielkim włoskim miasteczku Loggio Rusco w Lombardii. Dziś - 51 lat później jest przystojnym mężczyzną o siwych włosach, urzekającym uśmiechu i bogatym życiorysie. Przygodę z amatorską siatkówką rozpoczął w wieku dziesięciu lat. Na głębokie wody wypłynął w 1977 roku, kiedy to podpisał kontrakt z  Pallavolo Parma. Pomimo słabych warunków fizycznych na boisku radził sobie całkiem nieźle. Występował na pozycji przyjmującego. Brak wzrostu nadrabiał walecznością i zawziętością. Całą karierę spędził w lidze włoskiej. Do największych klubowych sukcesów zaliczyć może trzykrotne zdobycie Pucharu CEV (między innymi z zespołem z Modeny). Z czasem przyszło powołanie do reprezentacji Włoch. W sumie rozegrał w niej ponad 140 meczów. Z kadrą narodową wygrał między innymi Mistrzostwa Świata w Brazylii w 1990 roku. Dwukrotnie zwyciężał także w Lidze Światowej. W 1989 roku reprezentacja Włoch z Andreą Anastasim w składzie nie miała zaś sobie równych na Mistrzostwach Europy.

Ambitny Andrea Anastasi nie czuł się jednak dobrze na boisku. Wolał sam wydawać dyspozycje i rządzić niż słuchać wskazówek innych. Charakter przywódcy zaczął odgrywać coraz większą rolę. Dodatkowo poziom gry jaki prezentował nie zadowalał go. Od wydarzeń na boisku zawsze bardziej pociągała go taktyczna, teoretyczna strona tego sportu. Był typem siatkarza intelektualisty. Skończył studia na akademii wychowania fizycznego i z każdym kolejnym dniem czuł, że to kariera trenerska jest jego powołaniem. Dlatego też szybko zakończył przygodę z czynnym uprawianiem sportu. W wieku zaledwie 33 lat postanowił „przejść na emeryturę”. Nie porzucił jednak siatkówki. Z marszu rozpoczął pracę w roli trenera. Jego pierwszym pracodawcą był włoski klub Pallavolo Brescia. Do dzisiaj z entuzjazmem w głosie wspomina jak wielkie było to dla niego przeżycie. Musiał uczyć się swojego fachu na nowo. Dane mu było spojrzeć na siatkówkę od drugiej strony – od zaplecza. Nieprzespane noce przeznaczone na planowanie treningów. Godziny spędzone nad notatnikiem, w którym rozpisywał zajęcia dla poszczególnych podopiecznych. Całe dnie przeznaczone na doprowadzanie do perfekcji taktyki przeciwko rywalom. Tak właśnie wyglądała codzienna rutyna Andrei Anastasiego w tamtym czasie. Wszystkie z zajęć przepełnione były zapałem, wigorem i niespotykaną ilością zaangażowania. Chęci do pracy były tak duże, że zmęczenie zdawało się nie mieć znaczenia. Z czasem jednak sytuacja przestała wyglądać tak kolorowo. W poczynaniach młodego trenera pojawiało się coraz więcej błędów wynikających z braku doświadczenia. Ekscytacja i radość towarzyszącą nowym wyzwaniom zaczęła ustępować miejsca frustracji i zniecierpliwieniu. Czas mijał a wielkie sukcesy nie przychodziły.

W roku 1999 Andrea Anastasi zdecydował się na zmianę środowiska pracy i rozpoczął swoją przygodę z kadrą narodową Włoch. Chwile chwały przyszły niemal natychmiastowo. Po paru miesiącach wygrał Ligę Światową i Mistrzostwa Europy. Rok później Andrea Anastasi zawiesił na swojej szyi brązowy medal Igrzysk Olimpijskich. W 2000 roku po raz kolejny poprowadził Włochów do triumfu w Lidze Światowej. 2001 przyniósł dwa srebrne medale – Ligi Światowej i Mistrzostw Europy. Reprezentacje swojego kraju prowadził do 2003 roku kiedy to zdobył tytuł Mistrza Europy i brąz Ligi Światowej. Andrea Anastasi stworzył wtedy jedną z najlepszych drużyn w historii siatkówki. Trzon zespołu stanowili tacy siatkarze jak: Alessandro Fei, Luigi Mastrangelo, Andrea Sartoretti czy Samuele Papi. Bez wątpienia była to złota era włoskiej siatkówki i nie małą rolę odegrał w niej obecny szkoleniowiec biało-czerwonych. W 2003 roku Andrea Anastasi powrócił do pracy dla włoskich klubów. Przejął posadę pierwszego trenera w zespole Cuneo. Nie był to jednak dla niego udany okres. Szczególnie blado wyglądał drugi sezon tego zespołu pod jego dowództwem. Był to chyba najtrudniejszy etap w karierze Andrei Anastasiego. Po rozwiązaniu umowy z Cuneo postanowił wysłać się na zasłużony urlop. Pół roku przeznaczył na relaks i refleksje na temat swojej przyszłości. Na szczęście doszedł do wniosku, że praca w roli trenera to jedyne zajęcie jakie może mu dać satysfakcję.

Wtedy pojawiła się możliwość objęcia funkcji selekcjonera reprezentacji Hiszpanii. W 2005 roku Andrea Anastasi powrócił tym samym do trenerskiego fachu. Efekty jego pracy z tą drużyną przerosły najśmielsze oczekiwania nawet największych optymistów. Złożyło się na to kilka specyficznych czynników. Po pierwsze Hiszpanie dysponowali wtedy całkiem niezłym składem. Dobrze znany z polskich parkietów Miguel Angel Falasca znajdował się wówczas w wyśmienitej formie i był jednym z najlepszych rozgrywających świata. Jego brat Guillermo wspaniale z nim współpracował i był niezwykle groźny w ataku. Jose Luis Molto imponował wszystkim swoją dyspozycją w bloku. O dobre przyjęcie zagrywki rywali dbał obecny mąż Kingi Maculewicz - Enrique De La Fuente. Pod wodzą Andrei Anastasiego zawodnicy Ci poprowadzili swój zespół do triumfu w Lidze Europejskiej. Szczyt formy przyszedł jednak w 2007 roku kiedy to niespodziewanie zostali Mistrzami Europy. Nie przegrali na tym turnieju żadnego spotkania a w finale po emocjonującym boju pokonali Rosjan 3:2. Sukces ten choć zaskoczył wszystkich nie był wynikiem przypadku. Poprzedziły go dwa lata wzmożonego wysiłku. Hiszpańscy siatkarze bezgranicznie ufali swojemu trenerowi. Zresztą Andrea Anastasi od lat podkreśla, że zaufanie wśród podopiecznych jest kluczowym elementem pracy trenera. Bez marudzenia realizowali wycieńczający program treningowy. Obciążenia fizyczne doprowadzały ich na skraj wytrzymałości. Nawet najstarsi zawodnicy jak Raphaela Pascual zostawiali na parkiecie hektolitry potu. Właśnie taki sposób prowadzenia drużyny Andrea Anastasi realizuje obecnie z biało-czerwonymi. Po sukcesach z drużyną narodową Hiszpanii Andrea Anastasi powrócił do ojczyzny gdzie objął po raz kolejny dowodzenie nad reprezentacją. Problemy kadrowe i nienajlepsza sytuacja w drużynie przeszkodziły mu jednak w powtórzeniu swoich osiągnięć sprzed lat. Reprezentacja Włoch pod jego sterami nie zdobyła w tamtym czasie medalu na żadnej wielkiej imprezie. Z pewnością te trzy lata nie były dla Andrei Anastasiego najszczęśliwszym okresem pracy.

Przez pewien czas pozostawał bez pracy. Tak się jednak złożyło, że 25 października 2010 roku z reprezentacją Polski musiał pożegnać się trener Daniel Castellani. Andrea Anastasi przystąpił do walki o powstały w  ten sposób wakat. W organizowanym przez PZPS konkursie okazał się być lepszy od takich postaci jak: Philippe Blain czy Ferdinando de Giorgi i 23-go lutego 2011 roku podpisał kontrakt. O tym jak potoczyłyby się losy naszych reprezentantów pod wodzą jego kontrkandydatów nigdy się nie przekonamy. Wszystko wskazuje jednak na to, że włodarze związku dokonali właściwego wyboru, gdyż na chwilę obecną na poziom gry naszej reprezentacji narzekać nie możemy. Początki nie były jednak łatwe. Andrea Anastasi przejął drużynę, w której miały miejsce różnego rodzaju konflikty. Co więcej, część gwiazd odmówiła gry w kadrze narodowej. Niejako na powitanie z występów z biało-czerwoną flagą na piersi zrezygnowali: Daniel Pliński, Michał Winiarski, Paweł Zagumny czy Mariusz Wlazły. Andrea Anastasi nie załamywał jednak rąk. Zakasał rękawy i rozpoczął kolejny etap ciężkiej pracy. Jak sam twierdzi obecność gwiazd w zespole nie jest konieczna. Najważniejsze jest, by umieć stworzyć z zawodników kompletną drużynę. By mieć w głowie gotowy wizerunek zespołu jaki się chce stworzyć i konsekwentnie go realizować. Niestety początkowe rezultaty nie były zachwycające. Spośród pierwszych czterech meczów pod wodzą nowego szkoleniowca Polacy wygrali zaledwie jeden. Przeciwnicy byli co prawda z najwyższej światowej półki (USA i Brazylia) ale styl gry naszych reprezentantów nie mógł zachwycać. Po zawodnikach widać było zmęczenie i brak zgrania. Pojawiało się wiele kłopotów komunikacyjnych.

Czas jednak pracował na korzyść biało-czerwonych. Finał tegorocznej Ligi Światowej podczas, którego wywalczyli brązowy medal był już całkiem udany. Jeszcze lepiej nasi siatkarze spisywali się na Mistrzostwach Europy, które ostatecznie także skończyli na najniższym stopniu podium. Ukoronowaniem wysiłków Andrei Anastasiego i spółki było srebro wywalczone na Pucharze Świata w Japonii. Co spowodowało tak pomyślny dla nas wszystkich obrót spraw? Dlaczego zespół tak teoretycznie osłabiony był w stanie ugrać tak dużo? Czynników, które o tym zadecydowało jest wiele. Przede wszystkim bardzo rozsądna konstrukcja zespołu, zwłaszcza pod względem charakterów poszczególnych zawodników. Orkiestra prowadzona przez Włocha zdaje się być idealnie zestrojona. Andrea Anastasi po raz kolejny wyśmienicie dobrał swoich podopiecznych pod względem ich temperamentu. Stworzył dzięki temu ekipę walczącą o każdy punkt, nie oddającą rywalowi niczego za darmo. Nie jest tajemnicą, że włoski trener lubi mieć w swoim zespole „boiskowych wariatów”. W kadrze Hiszpanii taką rolę odgrywał za jego kadencji Israel Rodriguez. W naszym zespole taką funkcję przypisać można Michałowi Kubiakowi. Swoją nieobliczalność udowodnił choćby w meczu Pucharu Świata przeciwko Serbii, kiedy to odbijał piłkę pozornie już straconą, przeskakując nad stolikiem sędziowskim. To właśnie takie akcje budują morale zespołu. Młodość i zapalczywość Michała Kubiaka czy Zbigniewa Bartmana bardzo dobrze niwelowali zaś tacy zawodnicy jak Piotr Nowakowski, Łukasz Żygadło czy w późniejszym okresie Michał Winiarski. Wprowadzali tym samym do gry naszej reprezentacji spokój, opanowanie i rozsądek.

Bardzo ważną rolę odegrało zaufanie pomiędzy zawodnikami a trenerem. Andrea Anastasi postawił na kilku nowych zawodników. Ci odwdzięczyli mu się wiarą w jego trenerską filozofię. Bez narzekań przerzucali na treningach tony ciężarów budując tym samym siłę i kondycję. Wystarczy spojrzeć na fizyczną przemianę Piotra Nowakowskiego by zrozumieć jak duże obciążenia nałożone były na zawodników. Tak ciężko nasi siatkarze pracowali ostatnio chyba za czasów Huberta „Kata” Wagnera. Zaangażowanie w przygotowania przekraczało momentami zdrowy rozsądek. Sam Andrea Anastasi przyznał swego czasu, że takiej liczby przekleństw podczas treningów nigdy nie słyszał. To właśnie ta boiskowa, pozytywna agresja zapewniła nam potem sukcesy. W taki sposób tworzy się mentalność zwycięzców, powstaje charakter drużyny. Szkoleniowiec naszej kadry miał do dyspozycji zawodników głodnych sukcesów i potrafił to doskonale wykorzystać. Świetnie posługiwał się także symbolicznymi gestami. Nowym kapitanem drużyny desygnowany został Marcin Możdżonek. Utrzymał swoją funkcję nawet po powrocie do kadry etatowego kapitana – Pawła Zagumnego. Trener pokazał tym samym, że nowe gwiazdy liczą się nie mniej niż „starzy wyjadacze”. Co więcej obecność w składzie Pawła Zagumnego wcale nie zmniejszyła znaczenia Łukasza Żygadło, który w Japonii grał więcej niż się wszyscy spodziewali. Andrea Anastasi często podkreślał jak ważni są zawodnicy rezerwowi. Bez chwili zawahania komplementował między innymi Michała Ruciaka, który na co dzień musiał pogodzić się z rolą zmiennika. Te wszystkie zabiegi zaowocowały tym, że udało mu się stworzyć szeroką grupę zawodników, którzy szczerze deklarowali, że dobro drużyny jest dla nich dużo ważniejsze od ich własnego. Dlatego prawie wszystkie ze zmian podczas Pucharu Świata były udane i przynosiły pozytywne efekty. Każdy z siatkarzy znajdujących się w Japonii był w stanie w dowolnym momencie wejść na boisko i zaprezentować się nie gorzej niż teoretycznie podstawowy zawodnik. Było tak ponieważ mieli poczucie własnej wartości i przydatności dla zespołu dzięki czemu nie czuli się choćby odrobinę gorsi od zawodników z pierwszej szóstki.

Po objęciu stanowiska selekcjonera naszej reprezentacji Andrea Anastasi stwierdził stanowczo, że w jego zespole będzie miejsce tylko i wyłącznie dla siatkarzy, którzy będą dumni z tego, że mogą występować z biało-czerwoną flagą na koszulce. Taka filozofia zapewniła nam już sporo radości i awans na Igrzyska Olimpijskie w Londynie. Jeśli uda się w niej konsekwentnie wytrwać będziemy przystępować do turnieju olimpijskiego w roli faworytów. Naszą kadrę można spokojnie nazywać „Drużyną A”. Nie tylko z powodu inicjałów głównodowodzącego ale także ze względu na podobieństwa charakterologiczne. Pułkownikiem Hannibalem – mózgiem ekipy mógłby zostać Andrea Anastasi. Przystojniakiem łamiącym kobiece serca – Buźką - jest bez dwóch zdań Zbigniew Bartman. Na B.A ze względu na groźne spojrzenia rzucane na przeciwnika mianowałbym Michała Ruciaka. Szalony Kapitan Murdoch to Michał Kubiak. Co najważniejsze, podobnie jak bohaterowie serialu, nasi siatkarze są grupą zgranych przyjaciół. Wypada mieć nadzieję, że wszystkie swoje misje będą realizować równie skutecznie co „Drużyna A”.

inf.własna 

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (63)