Siatkówka

Giba: Bo rodzina jest najważniejsza

I kto by pomyślał, że wielokrotny złoty medalista wielu turniejów wie kim jest Adam Małysz. O planach na przyszłość, o polskich kibicach i o siatkówce oczywiście, specjalnie dla volley24.pl, - Giba.

Paulina Stańczyk: W tym roku nie udało się ozłocić w Lidze Światowej...

Giba: Tak, w tym roku wyjątkowo nam się nie udało. Rozkojarzył nas ten wspaniały doping w Polsce, to wszystko (śmiech).

A tak poważnie? Jak wspominasz ten mecz z Rosją?

To było wspaniałe widowisko chyba dla wszystkich. Myślę nawet, że był to jeden z najlepszych meczów jakie rozegrano na siatkarskich boiskach w przeciągu ostatnich kilkunastu lat. Byłem naprawdę dumny z mojej drużyny, z tego co zrobiła podczas tego spotkania. Trzeba sobie powiedzieć wprost: na Rosję wtedy nie było silnych. W ogóle uważam, że rosyjska szkoła siatkówki jest genialna, zobacz jak się rozwinęli.

W jakim sensie?

Wcześniej rosyjska gra opierała się głównie na sile, wiesz, banda muskularnych facetów uderzających piłkę z taką siłą, że parkiet drżał. A teraz? Oprócz siatkówki siłowej, Rosjanie zaczęli skupiać się coraz bardziej na taktyce. Połączenie siły i z taktycznym, chłodnym rozumowaniem i mogliśmy podziwiać w Gdańsku jakie są tego efekty.

Myślisz, że takie połączenie to przyszłość siatkówki?

Nie wiem, naprawdę nie wiem. Nie chcę tu zgrywać eksperta, wygłaszać jakieś teorie. Siatkówka jest pięknym sportem, nieprzewidywalnym. Kto by się po Rosji spodziewał zmiany stylu gry?

Zatem miejsca na podium po zakończeniu tegorocznych rozgrywek rozdane sprawiedliwie?

Jak najbardziej. Tak jak już wspomniałem, takich Rosjan pokonać było ciężko, zatem zasłużyli zdecydowanie na wygraną. Argentyna była rewelacją turnieju podczas fazy interkontynentalnej, potem w rundzie finałowej Argentyńczykom zabrakło jednak chłodnej głowy. W meczu o trzecie miejsce było to szczególnie widoczne.

Zostawmy już Ligę Światową. Nadal podtrzymujesz swoją decyzję o odejściu po Igrzyskach Olimpijskich w Londynie?

Tak, nie zmieniłem zdania. Jak dzwoni do ciebie córka i mówi, że bardzo tęskni i chce byś była już w domu, to co robisz? Myślisz, czy już przypadkiem nie trzeba czegoś zakończyć i zająć się tym, co najważniejsze. Ja tak miałem. Nie ma mnie w domu podczas najważniejszych chwil w życiu mojego dziecka. Przegapiłem ich wystarczająco dużo, nie chcę przegapić więcej.

A myślałeś jak będzie wyglądał ten dzień, w którym po raz ostatni odbijesz piłkę?

Na pewno będzie mi smutno, że nigdy nie stanę już przed tysiącem kibiców, którzy zdzierają gardła, żeby odśpiewać hymn, wykrzyczeć moje imię. Pewnie wrócę wtedy do domu, powieszę buty na kołku i zacznę trochę inne życie. Nie wiem jeszcze jakie. Przytulę córkę i powiem jej, że teraz tatuś będzie częściej w domu.

Z dala od siatkówki?

Nie wiem, nie boję się nowych wyzwań, nie wiem gdzie mnie nogi poniosą, jak ułoży się moje życie „po siatkówce”. Chciałbym odejść z boiska wygrany, z podniesioną głową, jak... jak...

Jak Adam Małysz?

(śmiech) Tu cię zaskoczę! Wiem kto to Adam Małysz!

Naprawdę?

Tak, może dziedzina sportu, którą uprawia nie jest popularna w Brazylii, ale jeszcze kiedy grałem w Rosji koledzy pokazali mi relację z jakiegoś turnieju, mówili, że „ten Polak to jest gość”. Podczas Ligi Światowej w Gdańsku zapytałem kogoś jak się miewa Adam, powiedzieli, że zakończył karierę.

Więc może „po siatkówce” skoki narciarskie?

Nie wiem czy mam tyle odwagi (śmiech).

Wracając do siatkówki jednak. W drużynie narodowej jesteś swego rodzaju mentorem, liderem, nie boisz się, że zostawisz sporą wyrwę po swoim odejściu?

Nie, byłbym strasznie zarozumiały myśląc, że jestem niezastąpiony, bo nie jestem. Myślę, że naturalnie moje miejsce w kadrze zajmie ktoś inny.

Wspomniałeś o Murilo?

Tak, uważam, że poradziłby sobie wyśmienicie. Jest wzorem dla swoich młodszych kolegów, dlatego myślę, że nie będzie miał problemu ze znalezieniem się w nowej sytuacji,  

Nie myślałeś o karierze trenera? Z takim siatkarskim życiorysem, autorytetem?

Nie mówię „nie”, ale teraz przede wszystkim liczy się dla mnie rodzina. Zawód trenera wiązałby się na nowo z wyjazdami, spędzaniem czasu poza domem, a ja właśnie dlatego przecież chcę zakończyć karierę.

Więc rodzina jest tym argumentem, który pomógł ci podjąć decyzję?

inf własna

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (19)