Siatkówka

Zagadka meczów rewanżowych i złotego seta

Z pewnością niejeden kibic po obejrzeniu trzeciego i zarazem ostatniego meczu rewanżowego play off 6 Ligi Mistrzów zadał sobie pytanie: dlaczego one wszystkie przebiegały według identycznego scenariusza?

Tegoroczna edycja siatkarskiej Ligi Mistrzów ma tę samą formułę co poprzednie: faza grupowa, dwumecze 12 drużyn, dwumecze 6 drużyn i Final Four. Jedyne, co zostało w tym sezonie zmienione to zasada wyłaniania zwycięzcy dwumeczu. Wcześniej decydowała o tym liczba wygranych setów w obu spotkaniach, a w tym roku liczyła się tylko wygrana lub przegrana, nieistotne jakim stosunkiem, i w sytuacji remisu grano złotego seta do 15.

W ostatniej, decydującej rundzie o prestiżowy awans do Final Four walczyło sześć zespołów w trzech parach i spotkania te przebiegły według zaskakująco identycznego scenariusza. Drużyna, która wygrała pierwszy mecz, w rewanżu mecz przegrywała, ale wygrywała decydującego złotego seta. W ten sam sposób awans wywalczył Jastrzębski Węgiel z Noliko Maaseik, Zenit Kazań ze Skrą Bełchatów i ostatecznie Dynamo Moskwa z Bre Banca Lannutti Cuneo. Warto zastanowić się, czy w samej formule nie kryje się coś, co sprzyja takiemu przebiegowi wydarzeń.

Analiza dwumeczów z punktu widzenia stricte sportowego jest sprawą w tym miejscu drugorzędną, choć oczywiście tzw. dyspozycja dnia jakiegoś zawodnika, powrót po kontuzji, ciężka podróż czy niezwykły doping mogą jakoś wpływać na losy meczu. Ale spotkanie wygrywa lub przegrywa jednak cały zespół, a sytuacja dwumeczu i w miarę wyrównanego poziomu sportowego wewnątrz par raczej eliminuje w naszych rozważaniach przypadki. Można też założyć, że na tym poziomie przygotowanie taktyczno – strategiczne obu drużyn jest podobne, co najwyżej wykonanie lepsze lub gorsze.

Myślę, że warto przyjrzeć się tej formule z punktu widzenia psychologicznego, bo tu może się kryć jakieś rozwiązanie. Najpierw zespoły grają pierwsze spotkanie i tu sytuacja jest psychologicznie czysta i prosta, mecz jak mecz, wygrywa lepszy danego dnia i, jak było widać, nie zawsze gospodarz. Potem jest rewanż i tu sytuacja obu zespołów jest już psychologicznie odmienna. Przegrani z pierwszego spotkania mają nóż na gardle i ogromną determinację, bo porażka w tym meczu oznacza dla nich koniec. A wygrani mają z tyłu głowy świadomość, że, oczywiście, byłoby o wiele lepiej wygrać od razu, ale jest jeszcze wentyl bezpieczeństwa czyli złoty set. W tej sytuacji, choć na pewno będą walczyć i bardzo będą chcieli wygrać,  ich determinacja będzie zawsze mniejsza, i jak było widać, wszyscy zwycięzcy faktycznie mecze rewanżowe przegrali.

I teraz, po normalnym pojedynku do trzech wygranych setów, oba zespoły przystępują do złotego seta. W tym miejscu proszę każdego czytelnika, jak zakładam kibica siatkarskiego, aby przypomniał sobie, ile razy oglądał czy słyszał po meczu zawodników przegranej drużyny, którzy mówili dziennikarzom: ach, gdybym tylko mógł wrócić na boisko i zagrać ten mecz jeszcze raz! Nieważne zmęczenie, nieważne nic, byleby tylko móc wrócić do tej gry i tym razem zagrać lepiej! I z psychologicznego punktu widzenia ten złoty set jest dokładnie taką szansą dla tych przegranych, jest jak powrót na boisko po przegraniu pełnego spotkania i możliwość zagrania go od nowa. A jak czują się zwycięzcy? Myślę, że uspokojeni osiągnięciem celu, zadowoleni, pewnie mimowolnie nieco odprężeni, jak to zwykle drużyna siatkarska po wygraniu swoich trzech setów (sądzę, że po latach grania każdy zawodnik ma w podświadomości zapisane liczenie do trzech wygranych setów i kojarzenie tego z końcem meczu). Oni nie mają potrzeby już nic udowadniać, oni ju wygrali. I oczywiście na poziomie rozumowym oni świetnie wiedzą, że jeszcze ten złoty set został, ale na poziomie podświadomości mają to poczucie satysfakcji i zrealizowanego zadania. Dlatego właśnie moim zdaniem w tym złotym secie za każdym razem triumfowali przegrani meczu rewanżowego, bo w tym momencie oni mieli większą determinację, oni bardziej chcieli zatrzeć poczucie porażki.

Mam też świadomość, że akurat w play off 12 tak nie było w przypadkach złotych setów, ale moim zdaniem w dwumeczu Dynamo Moskwa z Tours i Skry z Roeselare przewaga sportowa Rosjan i Polaków była po prostu zbyt duża na takie niuanse psychologiczne, a co do meczu Jastrzębskiego to w tym sezonie ten zespół całkowicie wymyka się jakimkolwiek teoriom, prawidłowościom czy przewidywaniom.

Oczywiście jest to tylko teoria, pewnie nie pierwsza i nie ostatnia, na temat wpływu formuły złotego seta w tym wariancie na wyniki meczu. Na pewno nie jest to system idealny z wielu względów, z drugiej strony i system liczenia setów i system liczenia małych punktów miały swoje wady i jest to temat na inny, obszerny, felieton.

Ola Piskorska

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (23)