Siatkówka

Daniel Castellani: Mariusz Wlazły nagle zgasł

- To, co się stało z Mariuszem Wlazłym, jest niewytłumaczalne - mówi trener polskich siatkarzy Daniel Castellani.

Czyli te mistrzostwa przegraliśmy w głowach?

- Zdecydowanie tak. Nie udało mi się odblokować graczy, stracili pewność siebie, wszystkie siatkarskie elementy poszły w dół. Ci sami gracze, którzy grali świetnie, nagle stracili wszystkie swoje atuty, a Bułgarzy to bezlitośnie wykorzystali. Forma fizyczna aż tak nagle i aż tak bardzo nie może się załamać. Zadecydowała psychika.

Przyznał pan, że siatkarze przegrali mundial mentalnie, ale w czasie zgrupowań i mistrzostw nie chciał korzystać z usług psychologa. Może to był błąd?

- Sesje terapeutyczne to nie wszystko, tym bardziej że psycholog najczęściej nie jest w stanie ogarnąć wszystkich aspektów, samego ducha sportu. Tu widzę raczej rolę trenera, który ma odpowiednio umotywować drużynę. Moim zdaniem to szkoleniowiec potrafi najlepiej połączyć trening fizyczny z mentalnym.

Ale chyba się to panu nie udało, skoro po klęsce z Brazylią zespół jeszcze bardziej pogrążył się z Bułgarią?

- Problem w tym, że nie chodziło o jednego czy dwóch graczy. Miałem do czynienia z czymś o wiele poważniejszym, kompletnym paraliżem całej drużyny. Nawet zwykle opanowany i twardy Marcin Możdżonek miał kompletnie zagubiony wzrok. Cały zespół się zablokował. Nie starczyło czasu, żeby coś z tym zrobić.

Co się stało z Mariuszem Wlazłym? Czy zawodnik w tak słabej formie powinien pojechać na mistrzostwa świata?

- To coś niewytłumaczalnego. W trakcie przygotowań udało się go doprowadzić do dobrej dyspozycji fizycznej i sportowej. Grał coraz lepiej, do tego stopnia, że w pewnym momencie  drugi atakujący Piotrek Gruszka podszedł do mnie i powiedział: "Trenerze, jeśli Mariusz będzie w takiej formie, to nie ruszę się z ławki przez całe mistrzostwa". Na początku mistrzostw myśleliśmy, że kłopoty Wlazłego są chwilowe i że go odzyskamy. Potem jednak gasł w oczach i to była już równia pochyła.

Zastanawia się pan, co by było, gdybyśmy celowo przegrali mecz z Serbią, która uległa nam w grupie, a dotarła właśnie do półfinału?

- Odpowiem tak: kiedy spaceruję po Warszawie, zaczepiają mnie kibice. Gdy nastawiam się już, że usłyszę jakieś niemiłe słowa, klepią mnie po plecach i mówią: "Dziękujemy, że nie chcieliście przegrać i daliście z siebie to, co było możliwe". Niby gra się po to, żeby zdobyć medal, ale są w życiu ważniejsze rzeczy niż zwycięstwo za wszelką cenę...

Jak pan odbiera krytykę po mundialu? Myśli pan, że środowisko siatkarskie obróci się przeciw panu?

- Krytyki się nie boję, to normalna rzecz. Już tak to jest, że jak jeden się potknie, to zaraz wszystkim innym wydaje się, że wiedzą, co powinien był zrobić. Tylko szkoda, że już jest po fakcie. Ja nie mam monopolu na wiedzę. Kiedy wygrywałem mistrzostwo Europy, to nie mówiłem, że jestem najmądrzejszy na świecie. Teraz, po porażce, nie uważam, że jestem najgłupszy. Nie jestem ani Einsteinem, ani idiotą.

więcej na se.pl

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (24)