Siatkówka

Wieczór kawalerski tylko z Wiką

Wszyscy fani siatkówki toczą zażarte spory o to, który zawodnik i jaki klub jest najlepszy. Nic w tym dziwnego. Nie ma też nic nadzwyczajnego w tym, że każdy ma swoich własnych faworytów. Jednak co faktycznie stoi za naszymi siatkarskimi preferencjami? Skąd biorą się nasze siatkarskie sympatie? Przecież gdyby opierać swe poglądy, choćby na statystykach, wszystko powinno być jasne i klarowne. Rzeczywistość jest jednak o wiele bardziej skomplikowana. Spróbuję dotrzeć do prawdy na podstawie własnych odczuć.  

Zacznijmy od Zbigniewa Bartmana. Oficjalne powody tego, czemu nie darze go ciepłymi uczuciami są dwa. Po pierwsze, niezbyt ,,grzeczny’’ sposób w jaki pożegnał się swego czasu z drużyną z Sosnowca. Po drugie, negatywna atmosfera, jaką z łatwością buduje na parkiecie, kiedy tylko coś nie idzie po jego myśli. Niestety, głęboko skrywana przeze mnie prawda jest zupełnie inna. Zibi jest: popularny, młody, przystojny, dobrze zbudowany, ambitny, odnosi sukcesy, a co najgorsze podoba się ogromnej rzeszy kobiet – typowy samiec alfa. Jako mężczyzna po prostu nie jestem w stanie go polubić. Oczywiście obiektywnie oceniając jego występy, doceniam solidną zagrywkę, dobrą dyspozycje w ataku, jednak nigdy nie zyska sobie mojej sympatii.

Zupełnym przeciwieństwem Zbyszka Bartmana jest, według mnie, Paweł Zatorski. Skromny, pracowity, spokojny, pokorny, nieszukający poklasku, jednym słowem siatkarski wzorzec. W odróżnieniu od wspomnianego wyżej przyjmującego, w wieku czterdziestu lat nie będzie pędził przez miasto swym czerwonym kabrioletem. Paweł będzie podróżował szwedzkim kombi, by bezpiecznie dowieść rodzinę za miasto, na niedzielny piknik. Właśnie tym mnie oczarował. Dzięki temu, że wydaje się być zwykłym chłopakiem z podwórka, zyskał sobie u mnie ogromny szacunek i podziw. Nie stara się być celebrytą, po prostu robi to, na czym się zna i wychodzi mu to świetnie. Oby tak dalej. 
 

Równie pozytywnie, choć z innych przyczyn, oceniam Marcina Wike. Jest zawodnikiem wnoszącym na boisko odpowiednią dawkę luzu, uśmiechu i szaleństwa. Wspomniane wcześniej szaleństwo sprawia, że nie powierzyłbym mu swoich oszczędności, ale z pewnością chciałbym, by urządzał mój wieczór kawalerski. Dzięki wiecznej radości goszczącej na jego twarzy, to jego wybrałbym jako swojego towarzysza niedoli w obozie jenieckim. Wprowadziłby zapewne taką atmosferę, że nawet podczas średniowiecznych tortur mielibyśmy ubaw po pachy. 
 

Siatkarzem, który zawsze poprawia mi humor jest Łukasz Kadziewicz. Kiedy patrzę w jego uśmiechnięte oczy, mam pewność, że wszystko będzie dobrze. Jego spojrzenie budzi zaufanie i wewnętrzny spokój. Jeśli mógłbym wybrać zawodnika, który miałby być ,,negatywnym posłańcem’’ przynoszącym mi złe wieści, z pewnością postawiłbym na tego właśnie środkowego. Jestem przekonany, że dzięki swojemu usposobieniu i wrodzonej łagodności, Kadziewicz zrobiłby furorę jako akwizytor. Ja sam kupiłbym od niego cokolwiek, byleby sprawić mu radość. 
 

Osobiste przesłanki decydują o mojej sympatii do Michała Masnego. Podziwiam go za to, że pomimo skromnego, jak na siatkarza wzrostu, jest na parkietach PlusLigi wyróżniającą się postacią. Realizuje moje własne marzenia pokazując, że niski też może. Udowodnił, że centymetry to nie wszystko, że najważniejsza jest praca. Nie szukał wymówek, nie tłumaczył się słabymi warunkami fizycznymi i to zaprowadziło go naprawdę wysoko. 
 

Podobnie sytuacja ma się jeśli chodzi o żeńską siatkówkę. Katarzyna Skowrońska-Dolata na zawsze pozostanie w moich oczach najlepszą atakującą świata. Przyczyny takiego osądu są dla większości mężczyzn oczywiste, a siatkarskie umiejętności schodzą wśród nich na drugi plan. Jednak zdecydowanie najgorętsze uczucia budzi we mnie Krysia Tkaczewska. Młoda libero MKS Dąbrowy Górniczej niedawno zmieniła stan cywilny(nad czym osobiście ogromnie ubolewam), w związku z czym prezentuje się na ligowych boiskach pod nazwiskiem Strasz. Ta delikatna, drobniutka, subtelna, pełna uroku dziewczyna to moja zdecydowana faworytka. Sprawia, że po jej każdym niezbyt udanym przyjęciu, mam nieodpartą ochotę ją pocieszyć i przytulić, byleby nie traciła humoru. Niestety pozostaje mi tylko krzyczeć w stronę telewizora, że wszelkie błędy są wynikiem postawy jej koleżanek, a ona sama spisuje się wprost wyśmienicie. Krysiu powodzenia!
 

Jak widać, emocjonalne podłoże opinii na temat poszczególnych zawodników, jest bardzo skomplikowane. Obiektywna ocena poczynań siatkarzy jest bardzo trudna, co nie oznacza, że nie należy do niej dążyć. Pamiętać jednak trzeba o tym, że właśnie dzięki tym uczuciom, siatkówka tak dobrze się trzyma. Gdyby nie emocjonalno-sentymentalna więź z drużyną, nie byłoby między innymi fanów, dopingu i wielu innych bardzo ważnych elementów siatkarskiego klimatu. Musimy jednak uważać, by nasza miłość do klubu nie przerodziła się w ekstremistyczny fanatyzm, mogący w prosty sposób prowadzić do zamieszek czy innych wybryków, które mamy okazję ,,podziwiać’’ na innych sportowych arenach. 

inf.własna

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (18)