Siatkówka

Rozważania o kibicowaniu

Incydent podczas ostatniej kolejki PlusLigi i dalsza burzliwa dyskusja wywołały temat, którym warto by się szerzej zająć – co wolno kibicowi i dlaczego. Poniżej całkowicie subiektywny felieton w tej sprawie.

Zacznijmy dyskusję od samego początku, czyli od zawodnika, który przychodzi do klubu. Podpisuje on umowę, w której są zapisane jego prawa i obowiązki wobec klubu. Według umowy zawodnik jest zobowiązany do uczestnictwa w treningach, obozach szkoleniowych i oczywiście meczach swojego zespołu przez określony czas, zwykle jeden lub dwa sezony i za to dostaje określone pieniądze. Umowa się kończy, kończą się jakiekolwiek zobowiązania.

Zawodnik, tak jak każdy z nas, jest człowiekiem, który poprzez swoją codzienną pracę na rzecz konkretnego pracodawcy chce utrzymać siebie i swoją rodzinę. Jego sytuacja jest jednak gorsza niż większości z nas, bo wiadomo, że będzie zarabiał w ten sposób do 35-40 roku życia. Jego późniejsze perspektywy utrzymania są zwykle mgliste i niepewne, dlatego większość z nich chce zarobić jak największe pieniądze w tym krótkim czasie (zresztą nie tylko oni, kto z nas nie chce zarabiać jak najwięcej?).

Dla zawodnika klub, nawet taki z dobrym trenerem, sympatycznymi kolegami, sukcesami sportowymi i wiernymi fanami, jest tylko kolejnym pracodawcą i nie ma najmniejszego powodu żądać od niego miłości do tegoż klubu, tak jak nikt nie żąda od nas miłości do naszego pracodawcy. Nie ma również powodu żądać od niego lojalności, honoru, wierności etc., bo to nie jest małżeństwo, przyjaźń ani inny związek emocjonalny. To jest biznes. Nawet w sytuacji podpisanej, ważnej umowy zawodnik ma prawo i możliwość zmiany klubu, jeżeli akurat taką ma życiową sytuację i potrzebę (i oczywiście jest gotów zapłacić karę). Dobrym przykładem jest Murilo, który podpisał umowę z Lube Banca Macerata, a następnie ją zerwał, bo wolał pojechać za narzeczoną do Brazylii. I jeżeli zawodnik chce odejść gdzieś, gdzie zapłacą mu więcej (a przecież w tym celu tak naprawdę uprawia sport) albo będzie się czuł lepiej, to dlaczego jest nazywany  sprzedawczykiem lub zdrajcą?

Dziwią mnie też argumenty, że jakiś zawodnik swoim odejściem spowodował załamanie się koncepcji składu albo odszedł pod sam koniec okienka transferowego, więc klub miał kłopot i teraz kibice będą gwizdać na jego widok. Czy to zawodnik jest odpowiedzialny za koncepcję składu? Czy zawodnik powinien stawiać dobro klubu (zwykle jednego z licznych w swojej karierze) ponad swoje? Moja odpowiedź brzmi: nie. Jak każdy z nas powinien przede wszystkim dbać o dobro swoje i swojej rodziny, a za koncepcję składu i podpisanie odpowiednich umów na czas odpowiada zarząd i ewentualnie trener.

Innym zagadnieniem jest do czego mają prawo kibice (wiem, część z nich uważa, że miłość do klubu i jeżdżenie za swoim zespołem po całej Polsce daje im prawo do absolutnie wszystkiego, ale szczęśliwie jest to mniejszość). Na pewno mają prawo do oceny postawy zawodnika na meczach (czy daje z siebie wszystko, czy walczy o każdy punkt, czy przyczynia się do dobrej atmosfery w drużynie, jak duża był jego rola w sukcesach drużyny etc.) i jego przydatności dla klubu w sensie sportowym oraz postawy zawodnika w stosunku do fanów (czy nawet zmęczony rozdaje autografy, pozuje do zdjęć, przybija piątki z kibicami, czy dziękuje im za doping etc.). I uważam, że w kwestii oceny zawodników są to jedyne prawa jakie ma kibic. Nie ma prawa do oceny wyborów życiowych zawodnika (ani wyboru żony ani wyboru klubu), bo nie zna całokształtu jego sytuacji ani nie zna całego przebiegu negocjacji z tym czy innym klubem.

Dodatkowym wątkiem tej sprawy jest całokształt zachowania kibiców na meczach PlusLigi. Nie jestem fanką specyficznego bełchatowskiego pikniku, ale coraz częściej ostatnio mam wrażenie, że dla części kibiców siatkarskich idolami są pseudokibice Legii Warszawa, stojący cały mecz w ramach protestu tyłem do murawy i rykiem życzący śmierci właścicielowi klubu albo pseudokibice Górnika Zabrze, którzy wparowali dużą grupą na trening piłkarzy i w niewybrednych słowach domagali się od nich lepszej postawy na boisku, grożąc im przy tym przemocą fizyczną. Jak dobrze widać na polskich boiskach piłkarskich, jest taki moment - a granica jest cienka - kiedy miłość do klubu staje się abstrakcyjnym bytem, niezależną od rzeczywistości ideą, która budzi zachowania chamskie, irracjonalne i fanatyczne. Gwizdanie, rzucanie monetami i wulgarne okrzyki to początek drogi właśnie w tę stronę.

Przy okazji warto zauważyć, że kibicowanie siatkówce to nie jest elitarna rozrywka dostępna tylko tym nielicznym, którzy znają 20 ostatnich lat historii klubu, nie opuścili żadnego meczu nawet z 40-stopniową gorączką, a wyrwani ze snu potrafią zaśpiewać słowo w słowo każdą przyśpiewkę klubową. To wszystko nie daje nikomu żadnego prawa do pogardzania innymi na trybunach. A prawdziwego kibica można poznać między innymi po tym, że zależy mu, aby jak najwięcej ludzi przychodziło na mecze jego drużyny i potrafi stworzyć zachęcającą, a nie odrzucającą atmosferę.

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (109)