Siatkówka

Skazani na siatkówkę.

Subiektywna analiza jednego ze źródeł siatkarskiej miłości - braku alternatyw. 

Przez wiele lat moja miłość do siatkówki była zupełnie bezrefleksyjna. Ostatnimi czasy jednak, zapewne z powodu chronicznego nadmiaru wolnego czasu i melancholijnego nastroju często rozmyślam. Po jednym ze spotkań PlusLigi w mej głowie zrodziło się zasadnicze pytanie: "Czemu siatkówka?" Po chwili głębszej zadumy zrozumiałem, że oprócz niezliczonych zalet tego sportu, ważną rolę odgrywa brak jekiejkolwiek sensownej alternatywy. Przy siatkówce wszelkie inne dyscypliny wydają się być dyplomatycznie mówiąc bezsensowne, emocjonujące jak martwa natura bądź zniszczone przez własnych działaczy.

Na pierwszy ogień pod lupę weźmy nasz sport narodowy - piłkę nożną. Niestety bycie aktywnym fanem tego sportu wiąże się z przedwczesną śmiercią lub więzieniem, więc nigdy nie zamienie siatkarskiej atmosfery pikniku na stadionowy stan oblężenia. Dodatkowo w naszym kraju piłka nożna stoi na tragicznym poziomie, choć trzeba przyznać, że niektórzy zawodnicy zasługują na szacunek. Moim cichym faworytem jest Ryszard F. bardziej znany ze swojego boiskowego przydomku - "Fryzjer". Nie wiem czemu nie dostał w tym roku "Złotej Piłki", jestem przekonany, że jego postawa zadecydowała o wynikach wielu więcej meczy niż forma Messiego. Co więcej potrafi rozstrzygnąć mecz przez telefon a tak wybornej techniki nie posiada nawet Cristiano Ronaldo. Tradycyjny sport klas wyższych wcale nie wypada lepiej. Tenis bo o nim mowa, niby podobny jest do naszej faworytki - siatka, piłka latająca z jednej strony na drugą, ale niestety odgłosy jęczących mężczyzn przyprawiają mnie o mdłości. Dźwięki te mogłyby być atutem żeńskiego tenisa ale nic z tego. Mecze w których spotykają sie zawodniczki pokroju Hantuchovej  i Dementievej to rzadkość, dominują starcia typu Mauresmo vs. Serena Williams co odbiera cały urok.

A co z dumną królową sportu od zawsze towarzyszącą igrzyskom olimpijskim - lekkoatletyką? Ileż gwiazd światowego sportu wykreowała. Szkoda tylko, że ogromna ich część nie grała fair. Marion Jones, Ben Johnson to legendy, które upadły wraz z wykryciem w ich ogranizmach niedozwolonych środków dopingujących. Skala tego zjawiska w lekkiej atletyce jest przerażająca. Dziś wierzę w czystość tylko jednego lekkoatlety o dźwięcznym nazwisku Caster Semenya. Jej przewaga nad rywalkami wynikająca z faktu, że jest w połowie mężczyzną jest tak ogromna, że nie sądzę by potrzebowała szpikować się chemikaliami. Przenieśmy się teraz na pływalnię. Jaki sens ma sport, w którym na ostatnich Mistrzostwach Świata pobito na głowę praktycznie wszystkie dotychczasowe rekordy świata? Szczęśliwiec który wyśrubował  nowy rekord nawet nie zdążył podzielić się tą radosną nowiną z najbliższymi, bo jego wynik został poprawiony zanim wykręcił numer kierunkowy swej ojczyzny. Gdzie tu sens, gdzie logika? Super, że dzisiaj jesteś mistrzem świata ale pamietaj, że za rok dzięki nowym kostiumom do Twojego najlepszego czasu zbliżać się będzie praktycznie każdy, kto nie cierpi na hydrofobie i reumatyzm.

Ktoś mógłby mi zarzucić, że nie zająłem się naprawdę męskimi sportami, zatem proszę bardzo, pochylmy się nad sytuacją w boksie. Męstwo i testosteron w najczystszej postaci, współcześni gladiatorzy. Szkoda tylko, że osoby zarządzające tym biznesem jakis czas temu postanowiły go unicestwić. Liczba organizacji przyznających mistrzowskie tytuły pomnożona przez ilość kategorii wagowych sprawia, że po wygraniu pięciu walk można być pewnym pasa (choćby pasa TV Polsat a w najgorszym wypadku TV Trwam). Dobrze, że etos bokserski zabrania używania nabytych umiejętności poza ringiem bo w pierwszej lepszej szermierce na sztachety 80% mistrzów przekonałoby się jak daleko im do tego miana. Dzięki sukcesom naszego rodaka Roberta Kubicy dużą popularność w naszym kraju zyskała Formuła 1. Na pierwszy rzut oka trudno się dziwić - mężczyźni pędzący w swych bolidach około 300km/h, uderzenia adrenaliny przy pokonywaniu ciasnych wiraży. Mimo to emocji i tak brak. Powód jest prosty. Walka o tytuł mistrza F1 przypomina podrywanie najładniejszej dziewczyny na dyskotece, niby wszyscy mają równe szanse, ale i tak wygra ten kto ma najlepszą brykę. W bolidzie marki Renault w tym sezonie nawet Michael Schumacher niewiele by zdziałał. Zupełne przeciwieństwo siatkówki, gdzie obie drużyny grają tymi samymi piłkami a siatka zawsze wisi na tej samej wysokości. Co można zarzucic wyścigom na dwukołowych maszynach? Zawodnicy przemierzający tor z oszałamiającą prędkościa na swych jednośladach, odważnie wychylając się w zakrętach do granic przyczepności. Wszystko wspaniale ale czy Valentino Rossi i jemu podobni naprawdę muszą przy tym wyglądać jak garbaci Power Rangers?

W akcie desperacji zająłem się mniej popularnymi sportami. W pierwszej chwili do głowy przyszła mi cała plejada wynalazków rodem z USA: wrestling, monster truck, Red Bull X Fighters itp. Ponieważ są to typowo amerykańskie rozrywki nie wymagają żadnego komentarza. Podsumuje je więc tylko zbiorczo. Moim zdaniem mają one tyle wspólnego ze sportem co program Jerry'ego Springera z wizytą u psychologa. Przypomniałem sobie jednak o dartach. Przykład na to jak pubowa rozrywka piwoszy może stać się dyscyplina uprawianą zawodowo. Niby wszystko ok bo jest to sport dla każdego, nie potrzeba kondycji ani sylwetki greckiego boga, ale oprawa tego "widowiska" woła o pomstę do nieba. Publiczność wymachująca kartami z nazwiskami zawodników, żywcem wyrwana z prezydenckiej kampanii w USA, a sami zawodnicy? Prawie każdy wygląda jakby przed chwilą okradł jubilera. Takiej ilości tombaku nie założyłby na siebie nawet Snoop Dogg.

Jak widać nie dysponujemy szeroką gamą alternatyw. Oczywiście mógłbym przytoczyć wiele więcej dyscyplin i związanych z nimi patologii ale myślę, że te przykłady wykażą na jak wielki szacunek zasługuje siatkówka i jak bardzo wdzięczni powinniśmy być jej twórcom oraz wszystkim którzy przez lata ją pielęgnowali. Zatem gdy następnym razem będziemy oglądać mecz, w którym nasza ukochana drużyna gładko przegrywa, przypomnijmy sobie treść tego felietonu. Przełknięcie goryczy porażki przyjdzie nam o wiele łatwiej, gdy uświadomimy sobie, że ponieślismy klęskę w dyscyplinie zasługującej na miano sportu nad sportami. Bądźmy też dumni, że nasi idole nie noszą strojów rodem z anime, zasady gry nie stały sie jej największym wrogiem, a wśród kibiców panuje zrozumienie i szacunek - nawet po przeciwnych stronach barykady.

 

inf. własna

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (14)