Siatkówka

W polskiej siatkówce nie jest tak idealnie

Nieznanej wysokości długi AZS Olsztyn, 400 tysięcy zadłużenia wobec graczy warszawskiej Politechniki, brak płynności w Treflu Gdańsk (zainteresowanym z drugiej strony kupieniem miejsca w PlusLidze!), wreszcie dziwna sytuacja z brakiem 4 milionów złotych w budżecie mistrzostw Europy siatkarek - pisze Jacek Drozdowski w swoim felietonie.

Na bliskim ideału wizerunku polskiej siatkówki pojawiają się rysy. Wysokie kontrakty, gwiazdy światowego formatu, prestiż federacji, a w tle brak mimo wszystko sukcesów, bo za taki można uznać wygranie Ligi Mistrzów, a nie awans do ćwierćfinałów. A przede wszystkim brak jednolitego, a może przede wszystkim efektywnego systemu selekcji i szkolenia młodzieży.

Zdaniem Wojciecha Szczuckiego (i zapewne nie tylko jego), trenera w warszawskim Metrze, największym błędem w tym systemie jest pościg za medalami. W wywiadzie udzielonym w połowie października Gazecie Wyborczej, mówił o tym, jak wyniki, szukanie dla nich zawodników nie najzdolniejszych tylko gwarantujących doraźny sukces, powoduje, że traci się z oczu, tych, którzy mogą w przyszłości stanowić o sile polskiej siatkówki. Gdzie byłby Piotr Nowakowski, dziś podstawowy środkowy AZS Częstochowa, który w myśl systemu obowiązującego w Szkole Mistrzostwa Sportowego, nie powinien być doń przyjęty. Mówiący o tym, że PZPS, któremu powinno zależeć na tabunach młodych, zdolnych siatkarzy nie wspomaga klubów nawet, jeśli awansują do finałów mistrzostw Polski w grupach młodzieżowych. Koszty wyjazdów, noclegów musi ponosić klub, a PZPS kupuje... puchary i medale. Jak myśli się o reprezentantach Polski, ale dopiero gdy mają po 19 lat i są wychowani przez kluby. Z drugiej strony - i tu przykład z niedawnego meczu towarzyskiego kadetów Polski i Bułgarii - w kuluarach dowiedziałem się, że jeden z czołowych klubów polskich 18-letniemu reprezentantowi Polski płaci już 1000 złotych stypendium, tylko za to, żeby w przyszłości był jego zawodnikiem. W efekcie młody, niewątpliwie utalentowany, człowiek już kształtowany jest przez pieniądze.

Dlaczego w związku nie myśli się o takich na przykład rozwiązaniach jak w NBA? Gdzie najlepsi w drafcie zawodnicy idą nie do najlepszych, najbogatszych klubów, tylko do najsłabszych? Gdzie mają szansę grania, a nie siedzenia na ławce w okresie, gdy kształtuje się ich cała siatkarska przyszłość. Nieliczne wyjątki (Jarosz, Kurek) są tylko tego potwierdzeniem. Dlaczego firmy państwowe jak Polska Grupa Energetyczna czy KGHM łożą na polskie kluby, a nie na konkretną dyscyplinę? Czemu państwo nie próbuje wspólnie ze związkami znaleźć złotego środka i wzmocnić takimi finansami szkolenia młodzieży? Tylko wprowadza kolejne zakazy, nakazy, na które i tak prawnicy i fachowcy w korporacjach znajdą „obejście”... Dziś, gdy z 30 procent zarobków rezygnuje np. Tomasz Gollob, najlepszy polski żużlowiec, nie słyszę, by w PZPS podjęto np. decyzję o odwołaniu meczów o miejsca 5-8, by kluby nie musiały ponosić dodatkowych kosztów. Puchary? Miejsca można ustalić na podstawie rundy zasadniczej i po pierwszej fazie play off. Nie słychać tak naprawdę niczego o szukaniu oszczędności. Bo sponsor mimo kryzysu uspokoił włodarzy siatkarskich, że kasa jest i będzie. Czy na pewno?
Oby siatkówka nie poszła drogą swojej „siostry” - koszykówki - która okres koniunktury przespała. To w niej właśnie zaczął się boom na wysokie kontrakty, kupowanie zagranicznych zawodników. Droga na szczyt jest mozolna, spadek na dno szybki i bolesny...

autor: Jacek Drozdowski

źródło: gazeta pomorska

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (12)