Siatkówka

Z krótkiej: Czy Castellani to dobry wybór?

Od ogłoszenia nazwiska selekcjonera minęło już trochę czasu, opadły niepotrzebne emocje, dlatego moim zdaniem nadszedł czas krótko podsumować konkurs na trenera męskiej kadry.

Według sondy na naszym portalu faworytem do objęcia tego stanowiska był Daniele Bagnoli – ponad połowa głosujących oddała swój głos na Włocha. Na Daniela Castellaniego oddanych zostało 36% głosów, a na Grzegorza Wagnera 12%.

Wybór najmłodszego z całego grona syna Huberta Wagnera (choć on sam nie chce, żeby o nim tak mówiono) byłby istnym szaleństwem, na który nie zdecydowali się działacze Polskiego Związku Piłki Siatkowej. Ponad 30 lat temu na takie szaleństwo zdecydowali się ówcześni działacze, którzy prowadzenie kadry powierzyli niedoświadczonemu 33-latkowi. Z jakim skutkiem, przypominać nie trzeba.

Grzegorz znany jest z wybuchowego charakteru oraz prowadzenia swoich zespołów „twardą ręką”. Nie bardzo mogę sobie wyobrazić, jak trener Wagner rozkazuje siatkarzom, którzy w kadrze grają ponad 10 lat. No, chyba że miał inny zamysł na prowadzenie kadry, który przedstawił włodarzom PZPS. Tak czy inaczej Grzegorz Wagner musi odłożyć swoje plany prowadzenia kadry jeszcze na jakiś czas – ale nic straconego, czas pracuje przecież na korzyść Wagnera, bo większość specjalistów zarzucała mu brak doświadczenia trenerskiego. A za jakiś czas być może minie fascynacja zagraniczną szkołą trenerską.

Daniele Bagnoli był chyba bardziej kandydatem marzeń, niż realnym. Był najlepszym kandydatem i z tym chyba wszyscy się zgodzą. Niektórzy twierdzili, że „in minus” w jego przypadku był fakt, że pracował jedynie z klubami. Takie komentarze przyprawiały mnie o spory ból brzucha wywołany potężną dawką śmiechu. Nikt nie wmówi mi, że człowiek o takim doświadczeniu i tylu sukcesach nie wiedziałby, jak przygotować reprezentację do gry.

Inna sprawa, że podobnie Daniele Bagnoli postąpił tak jak Zoran Gajic przed czterema laty – start w konkursie to była jedynie karta przetargowa w negocjacjach z Rosjanami. Bagnolemu nie możemy mieć tego za złe – jak każdy rozchwytywany przez pracodawców pracownik chce maksymalnie wykorzystać zainteresowanie jego osobą. Niestety Polaków na niego nie stać.

Jak wiadomo, wybór padł na Daniela Castellaniego. Internauci naszego portalu obdarzyli nowego selekcjonera dużą dozą zaufania. 35% głosujących uznało jego wybór za dobry, przy 30% głosów przeciwnych. Z podobnego założenia co ja wyszło kolejne 30% internautów – dajmy mu się najpierw wykazać.

Byłbym daleki od komentarzy niektórych z internautów, którzy zaraz po wyborze Argentyńczyka stawiali w komentarzach świeczki [*] na grobie kadry Polski siatkarzy. Nie zgadzam się też z opiniami, że tak naprawdę nie znamy warsztatu Castellaniego, bo w Bełchatowie ma „samograj”. Moim zdaniem nie można tak upraszczać sprawy, bo nawet samograj trzeba przygotować do grania, co czasem nie udaje się nawet dobrym trenerom.

Bardzo dobrze, że PGE Skra będzie szukać nowego trenera. Gdyby tego nie zrobiła, to możnaby zarzucić w tym przypadku nowemu trenerowi konflikt interesów w prowadzeniu kadry i PGE Skry Bełchatów. Między bajki włożyłbym zapowiedzi niektórych kibiców, że teraz kadra Polski to będzie sama PGE Skra. Nie wierzę w stronniczość przy powołaniach. Wracając do konfliktu interesów – dobrze że Castellani  zajmie się tylko kadrą. Wyklucza to załatwianie spraw klubowych na gruncie kadry. Wystarczy przytoczyć prosty przykład Mariusza Wlazłego, który często domagał się odpoczynku. Raul Lozano był nieugięty w tym temacie. Czy tak samo zachowałby się Daniel Castellani? Czy nie dałby swojemu podopiecznemu wolnego po sezonie ligowym, żeby trochę wolnego „na podładowanie akumulatorów”?

Dziwi mnie stan znajomości języka polskiego u Castellaniego. Jest w Polsce od 2,5 roku, a na czasach nie jest w stanie powiedziec nawet kilku słów w naszym ojczystym języku. Wzorem dla niego powinien byc Ljubo Travica, który w Polsce mieszka ledwie pół roku, a podczas przerw w grze rady swoim zawodnikom daje PO POLSKU. Nie trafiają do mnie tłumaczenia chociażby Raula Lozano, że mamy w kraju nad Wisłą trudny język. Jaki może byc podstawowy zakres słów potrzebny do posługiwania się naszym językiem podczas przerw w grze? 200-300 słów? I nie trzeba do tego jakiejś specjalnie trudnej gramatyki, co pokazuje Travica, w kilku słowach przekazując swoje założenia.

Na sam koniec chciałbym przedstawić opinię na temat samego konkursu. Bardziej przypominał mi on kabaret, niż coś co miałoby wybrać najlepszego kandydata. Dzwonie do kandydatów i proszenie o zgłoszenie się do konkursu pomimo tego, że nie mają oni wcale chęci do niego przystępować, jest robieniem sobie żartów z kibiców. Podobnie było z pracami konkursowymi – napisać mieli ją wszyscy, ale gdy w PZPS zorientowali się, że jest to nierealne (ze względu na brak chętnych), to przyjmowane nawet zgłoszenie przysłane emailem, bez pracy konkursowej.

Konkurs w takiej formie skompromitował się sam i już chyba kibice nie będą raczeni znowu takim kabaretem. Ja gdybym był fachowcem najwyższej klasy, z dużym dorobkiem i sukcesami, miałbym w czterech literach zgłaszanie się na siłę do konkursu i udowadnianie swojej wartości. W PZPS muszą zrozumieć, że taki konkurs jest rewelacyjną formą wyboru np. trenerów kadry młodzieżowej (zbadanie czy kandydat ma pomysł, wie jak to zrobić), ale nie selekcjonera kadry seniorów. Jak można prosić największe autorytety trenerskie (a w takie celował przecież związek) o wręcz kajanie się do stóp włodarzy polskiej siatkówki i proszenie – to mnie wybierzcie!

Najlepiej taką formę podsumował Władimir Alekna – trenerzy to nie pisarze. I ja się z tym zgadzam. Jeżeli związek celował w największe autorytety, to pierwszą rzeczą, którą powinien zrobić, to oszacować swoje finanse – czy nas w ogóle stać na kogoś takiego. Jak nie, to nie mydlimy oczu kibicom, a jeśli tak, to zapraszamy wyżej wspomniane autorytety i wtedy wymagamy od nich, żeby przedstawili swój pomysł na prowadzenie kadry. Ale nie w formie pracy pisemnej, bo trener nie jest pisarzem, tylko trenuje i prowadzi zespół podczas meczów i tam ma się wykazać. Za takim trenerem przemawiać powinny wyniki, a nie prace pisemne. Jedyne co powinien sporządzić na piśmie to swój plan treningowy (co robi każdy trener), ale to i tak nie dla oceny PZPS – bo to trener sam go ustala i bierze za to odpowiedzialność. Późniejszą kwestią jest rozliczenie szkoleniowca z jego pracy, a właściwie osiągniętych wyników.

Tak czy inaczej – życzę wszystkiego najlepszego w pracy z kadrą Danielowi Castellaniemu, a PZPS, żeby mógł za kilka lat cieszyć się z podjęcia dobrej decyzji.

Od razu zaznaczam, że są to jedynie moje przemyślenia na ten temat. Jeśli ktoś się z nim nie zgadza – ma do tego prawo. Zachęcam do dyskusji na forum (link poniżej). Czekam na prawdziwe argumenty, a nie w stylu „nie bo nie”, albo „ty się nie znasz”.

Autor: Paweł Mąka, fot. Filip Olejniczak

Zachęcamy do dyskusji na forum - kliknac aby przejśc na FORUM www.volley24.pl/forum

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (17)