Siatkówka

Ale to własnie Amerykanie odprawili "canarinhos" z półfinałowym kwitkiem, by koniec końców wysoko unieść puchar zwycięzców. Cofając się jeszcze dalej, widzimy trzysetowy pojedynek tych drużyn na Pucharze Świata, w którym również wygrała ekipa McCutcheona. Wtedy jednak mistrzowie świata nie ponieśli żadnych konsekwencji, wygrywając turniej. Ale nie sposób zaprzeczyć, że "jankesi" mają solidną podstawę, by wierzyć w pokonanie finałowego przeciwnika. Nie ulega wątpliwości, że reprezentacja Stanów Zjednoczonych już może być zadowolona z tegorocznych wyników. Lecz nie byłaby sobą, gdyby spoczęła na laurach. Zresztą, jest to ekipa fighterów, ze Stanleyem i Priddym na czele. Oni zawsze walczą. W dodatku, wyniki pekińskich meczów pokazują, że drużyna jest "na gazie".  Taka okazja może się długo nie powtórzyć, więc rywale na pewno nie mogą spodziewać się taryfy ulgowej.                

 

Nie ujmujmy jednak poziomu gry Brazylijczykom. Zespół ten słynie (a na pewno słynął) z tego, że w najważniejszych momentach przechyla wynik na swoją korzyść, czy to dzięki atakom Giby, jokerowym wejściom na zagrywkę, czy dawniej wirtuozerii Ricardo. Bernardo Rezende na pewno ma też szerszą ławkę rezerwowych, która może okazać się niezbędna w realizacji złotego snu. W niedzielę, obrońcy tytułu zagrają być może swój najważniejszy mecz, gdyż po turnieju, część zawodników chce pożegnać się narodową koszulką. Na pewno będą chcieli przejść samych siebie, by widowiskowo zakończyć legendarny już okres hegemonii.

Wiadomo jednak, że nie jest to ta Nieosiągalna Brazylia z przeszłości. Nadgryzione morale, podszyte nieporozumieniami wewnątrz "wielkiej rodziny", odbija się na obrazie gry i nie pomaga w osiąganiu tak prestiżowych sukcesów. Najprawdopodobniej jednak, stawka niedzielnego meczu, na powrót zjednoczy wszystkich zawodników, a z jakim skutkiem - będziemy mogli się przekonać na własne oczy.