Siatkówka

Ogólna ocena:dobry z plusem

Choć olimpijski turniej nabiera dopiero rumieńców my pokusiliśmy się o indywidualną ocenę gry każdego z naszych reprezentantów.

Michał Winiarski

Nasz przyjmujący turniej może zaliczyć do udanych jeśli chodzi o indywidualne dokonania. Świetny w przyjęciu, poprawny w ataku i niezły w bloku. To po krótce charakterystyka gry popularnego "Winiara". Jedyna rzecz, która może martwić to niestety zagrywka. Mimo, że Michał przez pierwsze dni turnieju prowadził w klasyfikacji najlepiej serwujących to w przekroju wszystkich spotkań nasz przyjmujący swą zagrywką nie zachwycił. Imponować mogła za to szybkość, z jaką dochodził do ataku. Przy superszybkich rozegraniach Winiarski potwierdził dobrą grą że miejsce w kadrze bezsprzecznie mu się należy. Oprócz gry uwagę mogła wzbudzić postawa Winiarskiego na boisku. Waleczny, nieustępliwy i ambitny w każdym meczu dawał z siebie wszystko, czym po raz kolejny zaskarbił sobie uznanie u kibiców i osberwatorów.

Piotr Gruszka

Kapitan naszej kadry zbyt rzadko gościł na boisku by jego grę można było poddać jakiejkolwiek ocenie. Wielka szkoda, bo Piotrek to zawodnik ceniony i lubiany. Niestety takie, a nie inne posunięcia kadrowe sztabu szkoleniowego mogły być już na początku sezonu reprezentacyjnego zwiastunem braku popularnego "Gruchy" na międzynarodowych parkietach.

Daniel Pliński

Chyba najwększe rozczarowanie tego turnieju. Sympatyczny środkowy PGE Skry Bełchatów nie zachwycił swoją postawą podczas olimpijskiego czempionatu. Na myśl przychodzi jedno pytanie. Co się stało z formą jednego z najlepszych środkowych Europy ostatnich lat? Trudno teraz szukać odpowiedzi na to pytanie. Należy tylko mieć nadzieję, że Daniel Pliński tak słaby turniej zagrał po raz ostatni w swej karierze.

Paweł Zagumny

Przez wielu uznawany za najlepszego na swojej pozycji. Jednak rozgrywający AZSu Olsztyn w tym turnieju nie błyszczał wyrównaną formą. Piękne, finezyjne zagrania przeplatał z banalnymi, wręcz szkolnymi błędami. Szczególnie rażące były piłki kierowane do Mariusza Wlazłego, w których Zagumny nie stwarzał delikatnie mówiąc komfortowych warunków do ataku dla swojego kolegi. Mimo to Zagumny długo utrzymywał się na czele rankingu rozgrywajacych, statystycznie potwierdzając swoją klasę. Niestety mecz z Włochami w dużym stopniu obnażył wady Zagumnego.

Marcin Wika

Joker w talii Raula Lozano. Pojawiał się w każdym meczu zmieniając Sebastiana Świderskiego. Świetne spotkanie jakie Wika rozegrał przeciwko Rosjanom uczyniło zeń niemal bohatera narodowego. Pewny w zagrywce, mocny w ataku i poprawnie grający w przyjęciu. Mecz z Włochami również rozpoczął na łąwce rezerwowych, jednak jego wejście nie było już tak błyskotliwe jak dwa dni wcześniej. W meczu z Brazylią nie skończył piłki setowej. Pewny punkt na przyszłość.

Mariusz Wlazły

Przed turniejem pokładano w nim spore nadzieje. Nie zawiódł, choć tych kilka piłek w meczu z Włochami mógł skończyć. Nadal imponuje szybkością, dynamiką i skocznością . Minusem nie tylko Wlazłego ale całej kadry była zagrywka. Tylko w meczu z Rosjanami czterema asami serwisowymi nowy kapitan PGE Skry Bełchatów poprawił swój dorobek w tym elemencie. Słowa uznania należą się Mariuszowi za końcowe fragmenty meczu z Włochami, kiedy "ciągnął" grę reprezentacji Polski.

Łukasz Kadziewicz

Lider mentalny zespołu. Krzyczał, skakał, rozluźniał swoich kolegów tylko po to by utrzymać dobrą atmosferę w zespole. Efektowny i efektywny w ataku. W każdym meczu posyłał w pole przeciwnika potężnie uderzone piłki. Ogromne rezerwy w zagrywce i bloku. Nieskuteczność w tym pierwszym elemencie "zawdzięcza" stosunkowo niedawno wyleczonej kontuzji.

Paweł Woicki

Nie rozgrywający, a zagrywający polskiej ekipy. Dopiero w ostatnim meczu sprawdził się w swojej roli, posyłając asa i broniąc jedną ręką mocny atak Mateo Martino. Grał zbyt mało by móc go ocenić. Szkoda, że nie dostał szansy na rozegraniu.

Sebastian Swiderski

Kolejna impreza, do której Świderski przygotowany był perfekcyjnie. Imponował spokojem w ataku oraz co dziwne w przyjęciu w pierwszych spotkaniach. W miarę upływu czasu jego forma malała, jednak w przekroju wszystkich meczów sportowy lider zespołu. Nie zawiódł, choć w meczu z dobrymi włoskimi znajomymi mógł zagrać lepiej.

Krzysztof Gierczyński

Wielki znak zapytania. Solidny ligowiec, jeden z gwiazdorów PLS nie dostał wielu szans na udowodnienie swej przydatności do drużyny. Krótki epizod w meczu z Rosją zachwycić nie mógł.

Krzysztof Ignaczak

O jego grze można mówić w samych superlatywach. To był stary, dobry "Igła", który niejednokrotnie królował na siatkarskich parkietach całego świata. Pewniak w przyjęciu, niebywały w obronie swoją grą dodawał skrzydeł kolegom z reprezentacji. Wielkie brawa dla niego.

Marcin Możdżonek

Kolejny joker. Tym turniejem pokazał, że powołanie dla niego nie było nieporozumieniem. Mimo, że atak pozostawiał wiele do życzenie to blok i kąśliwa zagrywka stały już na wysokim poziomie. Nie bał się wzrokowych pojedynków ze starszymi przeciwnikami. Silny charakter i dobry zawodnik.

źródło własne

Imię:
Komentarz:
Ochrona:*

Komentarze (16)